Maksim Semelyak, Afisha'nın müzik eleştirmeni, The Prime Russian Magazine'in kurucu babası, Men's Health'in baş editörü olarak görünüyordu ve asla otobiyografik kurgu savunucusu değildi. Yine de onun ilk romanının kahramanı güvenilir biridir: her türlü komisyonda anlatıcıdır; 2008 örneğinin aynısı bir yazardır. Narsist-mizantrop, Vagankovo'da bir mezar kazıyor ve eksantrik yaratıklar topluluğuyla çevrili olarak Zoshchenko'nun torunuymuş gibi davranıyor, dövüş sanatlarını inceliyor, barışçıl barbarlığı uyguluyor, geçen yılın karını satıyor, günlük fenomenolojiye dalıyor, mizah ile elegi arasında çırpınıyor ve felsefede yüzüyor. Semelyakov'un "vodevili" roman değil, ama bütün bir neslin varoluşsal boşluğunu hissettiren dev bir düzyazı şiiridir; bu nesil günümüzle uğraşmayı reddetmiştir. Hayatta, bu infantilite iyi sonuçlanmamış olsa da, en iyi düzenle yüz bin tane güzel kelime; bunu fark etmek için kabul edilebilir bir telafidir: Mayıs 2008'de olduğu gibi bir daha asla olmayacak.