Vasiliy Rozanov, Gümüş Çağ'ın en özgün Rus filozoflarından ve edebi eleştirmenlerinden biridir. Yazınsal çalışma onun için bir yaşam biçimi, varoluş yolu, günlük uğraş ve zorunluluktu. Rozanov hiçbir zaman aslında "sanatsal" bir şey yazmaya çalışmadı ve neden önceden hiç kimsenin bu şekilde, basitçe, uydurma kahramanlar, ortamlar ve koşullar betimlemeleri olmadan, olay örgüsüne dalmadan yazmadığını merak etti. Rozanov, ancak modern çevrimiçi günlükler — bloglarla karşılaştırılabilecek benzersiz bir tür olan "dökmüş yapraklar"ı yarattı. "Dökmüş Yapraklar" kitabı (1913–1915), yazarın güvenli bir üslupla okuyucularla paylaştığı, "kesintisiz akan" düşünceler ve izlenimlerden oluşan ayrı kayıtları içerir; bu kayıtların dizisi hikâyeyi oluşturur. Bu baskıya ayrıca Vasiliy Rozanov'un diğer iki önemli eseri dahil edilmiştir: felsefe tipi "Yalnızlık" (1911) burada ortaya çıkar ve "Dökmüş Yapraklar"da devam eder ve ayrıca Dostoyevski'nin "Karamazov Kardeşler" romanına adanmış ve Rozanov'a ün kazandıran "F. M. Dostoyevski'nin Büyük Engizitör Efsanesi" (1891) adlı deneme.