"Obladat'" 20. yüzyılın sonlarının en iyi İngiliz romanı ve şüphesiz Antonia Bayett'in en iyi eseridir. Ancak "roman" kelimesi bu olağanüstü düzyazı için oldukça göreceli bir tanımdır. Peki karşımızda ne var? Bir fikir dedektif romanı mı? Modern yorumuyla kadın gotik romanı mı? Yeni tarzda bir şövalye romanı mı? Hepsi birden — ve daha fazlası; birçok geleneği içinde barındıran, aynı zamanda gerçek ilham ve yenilik damgası taşıyan derin modern bir eser. İçinde İngiliz ruhunun ve İngiliz büyüklüğünün gizemi farklı yönleriyle parıldar. Ama her şeyden önce, bu kitap canlı insanlarla ilgilidir (bazıları çoktan ölmüş olsa da), okuyucuya birer hayal gibi gelen karakterlerle; zamanı ve ölümü yenen aşkla, isyan dolu ve tutkulu hislerle; ruha ve bedene, dünyevi ve yüce, görünür ve gizli arzulara; ve insan kaderinin trajik ve komik desenlerinde parlayan ilahi Plan'a ilişkin bir eserdir... Hikayenin labirent aynalarının arasında, bu tuhaf anlatının karakterleri gizemli geçmişe doğru ilerler: insan çağından kahramanlar çağına ve kahramanlar çağından tanrılar çağına. Bu sayfalarda iki güç hüküm sürer — zekanın, düşüncenin parlaklığı, neredeyse duyusal olanı ve kaba yaşam maddesi ile hayal gücünün narin dokuları arasındaki temasın yarattığı ince erotizm. "Obladat'" modern edebiyat tarihinde benzersiz bir yere sahiptir ve derin ulusal özgünlüğüne rağmen tüm dünyaya aittir. Bayett'in başyapıtının yayımlanmasının üzerinden çeyrek asır geçmişken, 1990 yılında verilen Booker Ödülü artık az gibi görünüyor. Belki de azar ve daha sonra yazara verilen Britanya İmparatorluğu Nişanı da...