Alma hayatı boyunca ağır anılarından, insanlardan ve kendisinden kaçıyor. Ancak babasının ölümü onu, çocukluk ve gençlik şehri Trieste'ye üç kısa günlüğüne geri dönmeye zorlar. Babanın bıraktığı bir not, postscript, sadece bir mirastan daha fazlasıdır. Bu yolculukta Alma, geçmişinin eklektik mozaiğini anımsar: entelektüel büyükannesi ve büyükbabası, Avusturya-Macar kültürünün taşıyıcıları; ruh hastalarına Franco Basaglia ile birlikte yardım eden annesi; Tito mareşalinin yakın çevresinde olan babası; ve Sırp aile dostlarının oğlu Vili. Alma en çok onunla, eski dostu, sevgilisi ve şimdi düşmanı olan Vili ile karşılaşmaktan korkar. Ancak Vili ile buluşma kaçınılmazdır; çünkü o babanın son mesajını iletecektir. Federica Manzon, kimlik, hafıza ve tarih temalarını, birleşik Yugoslavya'nın dağılması ve Sırp ve Hırvat cumhuriyetlerinin kurulması sürecinde ustaca işler. Trieste, sınır şehri olarak benzersiz atmosferiyle, ruhun dağılmış parçalarını bir araya getirme ve evine giden yolu bulma üzerine düşünceler için başlangıç noktası olur.