Matematik evrensel bir dildir derler. "Saçma Resimlerle Matematik" adlı çok satan kitabın yazarı Ben Orlin şöyle düşündü: Peki ya bu fikri tam anlamıyla benimsersek? "Matematik bir çeşit mantıksal şiir" ya da "matematik, mecazi anlamda evrenin dili" değil. Hayır. Matematik, İspanyolca, Arapça ya da Dothrakice gibi, küçük bir grubun kendi küçük insan düşüncelerini ifade ettiği bir dilse? Ama diller birleştiriyorsa, neden birçok kişi kendini matematikte bu kadar yalnız hissediyor? Orlin, "Matematikten Korkanlar İçin Matematik: Bir Saçma Resimler Kitabı Daha" adlı eserinde, herhangi bir matematiksel ifadeyle karşılaştığında kafası karışanlara (açıkça söylemek gerekirse, beşeri bilimcilere) ve konuya hakim olanlara taze bir bakış sunuyor. Orlin matematik dilinde isimleri (sayılar), fiilleri (matematiksel işlemler) ve dilbilgisini (cebir) arıyor ve buluyor; eğlenceli deyimler ("karekök alma"), tuhaf etimolojiler ("bilimsel notasyon") ve özgün belirsizlikler (işlem sırası). Hatta günlük bilgelikten x = 1 den şaşırtıcı derinliğe eiπ + 1 = 0 kadar uzanan eşitlikler ve denklemler şeklinde özel bir edebiyat türü keşfediyor. Ayrıca Orlin, okuyucularıyla kendi matematiksel başarısızlıkları ve aydınlanmaları, öğrencilerinin zorlukları ve başarıları hakkında hikayeler paylaşıyor. En önemlisi: Acemice ama şaşırtıcı derecede etkili çizimleriyle derin ve çeşitli konulara ışık tutuyor. Okul matematiği tam olarak nedir? Pek çoğumuz için neden düzgün bir şeyler öğrenmek bu kadar zordur? Sembollerin yeniden düzenlenmesi bize gerçeklik hakkında yeni bir şeyler öğretir mi? Ve nihayet, matematik nasıl işler?