Yalnızlıktan daha korkunç ne olabilir? Köpekten başka kiminle konuşacak birisi yoksa? Tek oğlu senden yüz çevirmiş ve kendini evrende kimsenin umursamadığını, en güzel günlerin geçtiğini düşünüyorsan? Evgeniya bunu defalarca duymuştu ama hiç kendi başına gelmesini düşünmemişti. Ama oldu. Ve şimdi bundan sonra nasıl yaşayacağını, sık sık ve yersiz gelen hüzünle nasıl başa çıkacağını düşünmesi gerekiyordu. "Evcil edindiklerimizden sorumluyuz." Bu Saint-Exupéry ifadesini o kadar çok tekrarlıyoruz ki anlamı silik, hatta klişe oldu. Ama yalnızlığa karşı başka bir reçete yoktur: Kendinden daha kötü durumda olan birini bulmak ve ona yardım etmek, korumak, "evcilleştirmek". Küçük şeylerle sevindirmek: soğuk havada sıcak bir çorba tabağı, yeni yıl gecesinde basit bir salata, yeni yıkanmış zeminler ve süslenmiş bir yılbaşı ağacı. Evgeniya için bunlar hüznün ilacı ve yalnızlığın dermanı oldu.