Ellen, anne ve eş olarak o kadar uzun süre kalmış ki tamamen şaşkına dönmüştür. Ve onun titanik çabalarına rağmen ailesindeki hiç kimse evde kirli çamaşır sepetinin nerede olduğunu, sıkıntı ile açlık arasındaki farkı ya da “Anneciğim, bunu hiçbir şekilde bulamıyorum” ifadesinin aktif bir arama yapmakla aynı şey olmadığını bilmemektedir.Okul sınavlarının çocukları ve sürücü kursundaki zorlukların etkisiyle tamamen kafayı yemiş olan Ellen, herkes kendi yoluna gitmek ve kaçmak isterken bile ailesini ayakta tutmak için mümkün olan ve olmayan her şeyi yapar – sabahları ona sandviç ve elma paketi isterler. Kendini sekiz kollu ama değeri anlaşılmayan bir Hint tanrısı gibi hisseder.Annenin kesin olarak bildiği tek şey, çocuklar büyüdükçe saklanması gereken kadehin de büyümesi gerektiğidir. Anne itiraflarının bu serisinin komik ve lirik bir sonu.