Ben Poppy Woodstock. Yazarlık yapıyorum ve "Sonsuza Dek Mutlu"nun samimi bir savunucusuyum. İlk başarılı romanımdan sonra üzerime çöken yaratıcılık tıkanıklığı en büyük endişem olmalıydı, ama...
Sonra ona çarpıyorum — kelimenin tam anlamıyla — ve şimdiye dek gördüğüm en muhteşem mavi gözlere düşüyorum.
Connor Bradley. Hırsız, asi... ve yeni komşum.
Bir hatası hayatımı, şimdiye dek yazdığım her kitaptan daha garip bir hale getiriyor.
Ona yardım etmesi için annesine onu nişanlısı olduğumu aniden söylüyorum. Ve nedense sorunlarımı kendi geniş omuzlarına alma konusunda istekli, beni engelleyen herkese kükreyerek zamanı yetiştirmem için destek oluyor.
O dünyamı alt üst ediyor, içimdeki ilhamı uyandırıyor ve bedenimi hayal bile edemediğim şekillerde talep ediyor. Tüm bunlara rağmen merak ediyorum... Gerçek hayatta "Sonsuza Dek Mutlu" bir son var mı?