Çocuk veya ergenin algısı prizmasından görülen hayat, Amerikan güneyli yazarların en sevdikleri temalardan biridir ve onlarca kez işlenmiştir. Ancak belki de bu hayat, Amerikan edebiyatının dâhisi John Kennedy Toole tarafından 16 yaşında yazılan "Neon İncil" romanında hiç olmadığı kadar boğucu ve klostrofobik bir şekilde tasvir edilmiştir. Küçük bir kasaba, nemli sıcaklık ve bataklık buharları içinde boğulmakta—Amerika Güney'inde sayısız olan bu taşra deliklerinden biridir. Burada sanki zaman durmuş ve uyumuştur. Bu uykulu sessizlikte yavaş yavaş yanıcı tehlikeli tutkular alevlenir, küçük kötü niyetli çatışmalar tüter. Hiçbir şey olmuyor gibi görünür: taşra güneyi, beyaz boyalı cephelerin saygınlığının ve rengârenk neonlu kilise vitraylarının ardında kıskançlık ve nefreti, sapkınca hasta tutkuları ve kayıp umutların acısını, ve sakat kalmış kaderlerin sessiz özlemini uzun süre gizleyebilir. Ama bir gün biri, susmaktan yorulup harekete geçer—ve böylece olaylar, bir dağdan yuvarlanan ölümcül taş gibi hızla gelişir...