"Düz yazı ile şiir arasında uçurum yok mu? Pasternak'ta böyle bir uçurum yoktur. Şiir ve düz yazıyı bir kelime sanatı olarak birleştirdi," diyordu akademisyen D.S. Lihachev. Şaşırtıcı mecaz zenginliği, parlak imgeler ve derin ruhsallık — Boris Pasternak'ın eserlerinin ayırt edici özellikleridir. Eserleri Rus ve dünya klasikleri geleneklerini sürdürür, ama aynı zamanda Gümüş Çağı edebiyatı ve avangardın başarılarıyla organik olarak birleşir. 1958 yılında Pasternak, "modern lirik şiirde önemli başarılar ve büyük Rus epik roman geleneğini sürdürdüğü için" Nobel Edebiyat Ödülü'ne layık görüldü. Ödül, yurtdışında yayımlanan "Doktor Jivago" romanıyla güçlü biçimde ilişkilendirildi. Bu olayların yol açtığı siyasi skandal, belki de yazarın hayatına mal oldu. Bu baskıya "Doktor Jivago" romanının yanı sıra, eşsiz Pasternak yeteneğini ortaya koyan "Apelles'un Çizgisi" (1918), "Luvers'in Çocukluğu" (1922), "Hava Yolları" (1924), "Koruma Sertifikası" (1931), "İnsanlar ve Durumlar" (1956) öyküleri de dahil edilmiştir.