Ben kelimelerle ve sessizlikle çalışıyorum. Söylenmeyenle. Sırlar, pişmanlıklar, utançla. Geri dönüşü olmayanla, yok olanla, anılarla. Dünün acısıyla ve bugünün acısıyla çalışıyorum. İtiraflarla. Ve ölüm korkusuyla.Bunların hepsi mesleğimin bir parçası.Ama işimde beni hâlâ şaşırtan, hatta hayrete düşüren, on yılı aşkın uygulamadan sonra bile bazen nefesimi kesen bir şey varsa, o kesinlikle çocuklukta yaşanan acının kalıcılığıdır. Yıllarca iyileşmeyen yaranın yakıcılığı. Bellekten silinmeyen kırgınlığın acılığı.Dilbilimci Jérôme, her gün kelimelerini kaybeden Misha adlı yaşlı bir hanıma yardım etmeye çalışıyor. Ama Misha'nın huzurunu bozan başka bir şey daha var: İkinci Dünya Savaşı yıllarında onu kurtaran evli çifte teşekkür etmedi. Hatta soyadlarını bile bilmiyor, ama öğrencisi Mari'den gazeteye bir ilan vermesini istiyor.Misha'nın bu insanları bulup teşekkür etme şansı var mı? Ve buna yetecek kadar kelimesi olacak mı?