Başından beri böyle gelmiş: her 12 yaşındaki Lonjevern sakini, Velrans sakinlerinden nefret eder. Ve her Velranslı, alfabeyi öğrenir öğrenmez, Lonjevernlileri nefret eder. Derslerde sabırsızlıktan titremeyen kimse - kaçıp düşmanlara güzelce ders vermeli! - o korkaktır ve hain. Her iki köyde herkes sabırsızlıktan titrer ve derslerden sonra yeni bir kavgaya koşar - ama hangisi belirleyici olacak? Savaş ödülleri olmadan olmaz: çocuklar zaferlerini rakibin giysisinden düğmeleri ve çıtçıtları keserek kutlar, böylece düşman pantolonunu tutarak ebeveyn azarlamasına gider! Düğmeli savaş yıllarca aynı şekilde sürdü, ta ki bir gün Lonjevernlilerin lideri çıplak dövüşmeyi düşünene kadar - utanç ve babanın kemerinden kurtulursun! Kim bilirdi ki bu hile, uzamış çatışmayı hiç de çocukça olmayan bir savaşa dönüştürecekti... Louis Pergo erkek çocuk psikolojisini çok iyi bilirdi: kitabı öğretim deneyiminden ilham alarak yazdı. 28 yaşında Louis Pergo, Guillaume Apollinaire ve Colette gibi devlerin önünde Goncourt Ödülü'nü kazandı. 33 yaşında ise Birinci Dünya Savaşı'nda hayatını kaybetti. "Düğmeli Savaş" 1912'de Fransa'da yayınlandı ve içinde şifreli bir mesaj var gibi: nefret durmazsa büyür ve en ufak bir aptallık kırılgan barışı yıkabilir. Beş kez filme çekilen ve "Sineklerin Efendisi"nin büyükbabası olarak ün kazanan roman Rusçada ilk kez yayımlanıyor. Bu, iki ustanın - Mihail Yasnov ve Maria Brusovani'nin - sayesindedir. Klasik yazarın cesur stilini korumayı ve tarihsel roman kalıplarını aşmayı başardılar. Yayın Vadim Chelak'ın çizimleriyle zenginleştirildi ve Mihail Yasnov'ın önsözü ve yorumları eşlik ediyor.