Çocuk dinlemediğinde, küstah olduğunda, derse kaçındığında, davranışını düzeltmek istersiniz. Kırık bir mekanizma gibi "tamir etmek" istersiniz. Bu yüzden yasaklar, azarlamalar ve hatta tehditle eğitim yöntemlerine başvurulur. Ama çocuk düzeltilmeye ihtiyaç duymaz. O zaten yerindedir. İgor Sivov "Zarar Vermeyenler" kitabında ebeveynliğe yaklaşımı yeniden düşünmenizi sağlayacak 7 pratik sunuyor. "Kırbaç ve ödül" modundan vazgeçip karşılıklı saygıyla dolu, açık ilişkilere yönelmek. Kendinden emin bir ebeveyn olarak gerçek bir arkadaş olmak. Bu kitap sayesinde: - Çocuğunuza karşı kontrol ile güven arasında dengeyi bulacaksınız; - Aile krizlerinde bile çocuklarla sıcak ilişkileri korumanın yollarını anlayacaksınız; - Çocuğunuzun duygusal ihtiyaçlarını anlamayı ve kabul etmeyi öğreneceksiniz; - Eğitimdeki "dönüşü olmayan" hatalar için kendinizi eleştirmeyi bırakacaksınız. Radislav Gandapas'ın yorumu (iş eğitmeni, BDT Konuşmacılar Derneği Başkanı, dört çocuk babası): "Hayatta pek çok rol oynarız: eş, çalışan ve yönetici, arkadaş ve kardeş, çocuk ve ebeveyn. Rollerimizi ne kadar iyi yaparsak hayatımız o kadar dolu ve neşeli olur. Ve tersi, en büyük acılar, rolümüzü kötü yaptığımızı fark etmektir: 'Ben kötü bir anneyim', 'Ben kötü bir arkadaşım', 'Ben yetersiz bir yöneticiyim.' Eğer bir sıralama yapsak, en acı farkındalık kesinlikle 'Ebeveyn rolünü kötü oynadım' olurdu. Ve ne yazık ki diğerlerinin aksine bu rolü yeniden oynama şansı yoktur. Oyun bitti, perde kapandı, çocuk büyüdü ve kendisi yetişkin oldu. Ve bununla yaşamak zorundayız. Ama bu zor rolü nasıl başaracağız? Yönetmen yok. Sufi yok. Senaryo bile yok. Evlenmeyin, kimse evrensel bir çocuk yetiştirme talimatı yazmayacak. Ancak ebeveynlik rolünü daha iyi oynamak için düşünüp deneyim, bilgi ve fikirlerden faydalanarak kendi senaryomuzu yazabiliriz. Alkış ya da eleştirmenlerin övgüsünü beklemeden. Çocuklarımızdan minnet beklemeden. İgor Sivov'un "Farkındalıklı Ebeveynlik" kitabı bu zor ve önemli konuda rehberlerden biri. Bölümlerini okurken yazarla hem hemfikir oldum hem tartıştım, onunla empati yaptım ve kendi davranışlarımı sorguladım, metaforların ve argümanların doğruluğuna hayran kaldım, güldüm ve uzun uzun düşündüm. Ebeveynlikle ilgiliyseniz, birkaç saatinizi ayırın, ebeveynlik rolünüzde kendinizi geliştirin, sadece bir kez oynanan "hayat" adındaki oyunda kendinize ve çocuklarınıza daha çok mutluluk verin."