Göç, eski bir olgudur; Birinci Dünya Savaşı yıllarında şiirsel olarak zirve yapmış ve Vasily Kandinsky, Ivan Bunin ve Fyodor Şalyapin sayesinde büyük ölçüde romantize edilmiştir. İnsanlar vatanlarını hep kolay kolay terk etmezler — bu, karakter için büyük bir sınav, belirli bir kopuş ve kaderde bir değişiklik, kişinin hem kendine hem de dünyaya meydan okumasıdır. 20. yüzyılın başındaki ve günümüzün en büyük sanatçıları göç denemelerinden geçmiş, Dina Rubina da bundan muaf değildir; onun çalışmaları yüzyılın sonunun Rus edebiyatının tartışmasız bir ölçütüdür. Bu kitapta yazar, yeni bir toprak edinme ve eski topraktan vazgeçme temasıyla bağlantılı hikayeleri özel olarak derlemiştir. İçlerinde mizah, hüzün, ironi ve hemen bunu yaşayan ya da yaşayacak olan herkesi içine alan bir şefkat vardır. Göç deneyimi evrensel olamaz, ancak büyük bir sanatçıdan aktarılanlar yardım etme ve destek olma özelliğine sahiptir. İşte bu yüzden bu kitap fikri ortaya çıkmıştır.