Baskı altındaki hayat, sürgün edilmiş bir aileden bir gencin gözünden. Nev Nehri üzerindeki şehrin kahramanca savunması 900 gün sürdü. Kuşatma halkası sadece yetişkinleri değil, aynı zamanda Alman kuşatmasının tüm zorluklarını paylaşan çocukları da içine aldı. "Kuğuda Yaşayanlar" romanında Leningradlı gençlerin günlük hayatları ve sıradanlıkları. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın hikayesi, ülkemizin milyonlarca bireysel vatandaş hikayesinden oluşur. Cephede askerler, fabrikalarda işçiler, kolhozlarda köylüler ortak zafer için çalışıyordu ama gerçekle farklı şekilde yüzleşiyorlardı. Kuşatma gerçekliğini Leningradlı çocuklar nasıl algılıyordu? Savaşın dehşetlerini nasıl gördüler? "Kuğuda Yaşayanlar" romanının kahramanı, genç Petro, vatandaşlarından çok farklı değildi — ailesi 1937'de sürgün edilmişti ve çocuk amca ve teyzesinin bakımına verilmişti. Savaş, 11 yaşındaki Petro'yu Leningrad'ın dışında Borşçevo'daki yazlık evinde yakaladı ve burada Alman sabotajcıyla karşılaştı. Teyzesiyle birlikte Petro, şehri tam kuşatmadan önce geri döndü. Kuşatmadaki şehirde başkahraman birçok sınavdan geçti: halk gönüllü birliğinde düşman yakıcılarını söndürdü, sığınaklarda nöbet tuttu, her gün ölümle yüzleşti, gıda kartlarının çalınması nedeniyle aç kaldı. Yazar, kuşatma hayatının detaylarını, rasyon dağıtımını, su ve odun teminini ayrıntılı olarak tasvir ediyor. Petro'nun ailesinden sevilenleri kuşatma şehrinde öldü — kız kardeşi, büyükannesi ve onun oğlu; ancak o, savaşın ve açlığın en zor sınavından geçti ve tahliye edildi. 1944 sonbaharında Petro'nun ailesi Leningrad'a döndü ve şehrin yeniden inşasına katıldı.