"Ölüm sonrası fotoğraf" dediğinizde ne hayal ediyorsunuz? Viktorya dönemi giysili korkutucu ölü fotoğrafları mı? Yoksa köy cenazelerinden tesadüfen bulunmuş kartlar mı? Her birimiz bu olgu ile karşılaştık ve sıkça şöyle sorduk: neden buna ihtiyaç var? Bu kitabın yazarı Liza Svetlova, ölüm sonrası fotoğrafçılığın sadece tarihini değil, günümüzdeki halini anlatıyor, bu tür pratiklerle ölmekten korkmamayı, ölümü kabul etmeyi ve yakın kaybıyla baş etmeyi nasıl öğrendiğimizi açıklıyor. Kitap hakkında: - modern postmortemlerin varlığı ve bunların sertlik, aşırılık veya fetiş olmadan; dikkat, şaşkınlık, empati ve hatta şefkatle konuşulabileceği; - aile uygulamaları, kişisel fotoğraf günlükleri, postmortem blogları ve bunların yakın kaybını atlatmaya nasıl yardımcı olduğu; - modanın ölümü estetikleştirmesi, yaşlanma, hastalık ve “süper kahraman”ların ölümü nasıl kendi yaşlılığımızı ve sonluluğumuzu kabul etmeye yardımcı olduğu; - fotoğrafçıların morglarda ve hospislerde belge projeleri çekmeleri, Vietnam savaşı ve TV dedektif dizileri ile bağlantıları; - ayrıca katiller, “gizli anneler” fenomeni, ölüm doulaları, “yeşil” ve “canlı” cenazeler ve “ölüm kafeleri” hakkında. Kitapta sadece güncel araştırmalar değil, yakınlarını kaybedenlere kendine yardım talimatları ve postmortem araştırmacıları ile fotoğrafçılarının kişisel hikayeleri, dünya deneyimleri de bulunmaktadır. Bazı fotoğraflar yazarın kendisine, bazılar ise yas deneyimlerini paylaşan insanlara aittir. Yazar hakkında: Liza Svetlova, fotoğraf teorisyeni, küratör, ölümü, ölümü ve ölümsüzlüğü inceleyen big death lab projesinin kurucusu