Orhan Pamuk'un neredeyse tüm romanlarının aksiyonu, en yüksek ihtişamını yaşamış ve hüzünlü çöküş alacaklarını geçirmiş gizemli ve güzel şehir İstanbul'da geçer. Bu tür bir ikilik, genellikle geçmişten kurtulamayan ve düşüncelerini ile davranışlarını etkilemeye devam eden karakterlerin kaderlerinde yansır. Pamuk'un "Sessizlik Evi" adlı ikinci romanının kahramanları da böyle, yazarın en dokunaklı ve hüzünlü eserlerinden biridir ve ustalık ve duygusal güç açısından Marquez'in "Yüzyıllık Yalnızlık" ve Rushdie'nin "Geceyarısı Çocukları" eserlerini anımsatır. Okuyucuya, her biri kendi ifade edilmemiş hayalleri ve geçmiş hakkındaki endişeli düşüncelerle dolu kendi sessizlik evinde hapsolmuş farklı aile üyelerinin bakış açısından anlatılan bir ailenin hikayesi yavaşça açılır.