"Gördüğünü yaz, görmediğini yazma". Sofya Stanislavovna Pilyavskaya, Mihail Bulgakov'un "Tiyatro Romanı"ndan bu sözleri "Hüzünlü Kitap"ına epigraf olarak seçti. Neden hüzünlü? Çünkü başka türlü olamazdı: Pilyavskaya 1911 doğumlu ve 2000'e kadar yaşadı. Onun hayatına acımasız 20. yüzyıl sığdı, onu acımasızca vurdu: babasının 1937'de tutuklanması, savaş, yakınlarını kaybetme. Ama bu kadında çokça onur, soyluluk, bilgelik ve dirayet vardı; çağın zorluklarına boyun eğmedi. Pilyavskaya gerçekten yalnızca gördüklerini yazdı. Çok şeyi ve birçok kişiyi gördü. Elena Sergeyevna Bulgakova, Olga Leonardovna Knipper-Chekhova, Ivan Mikhailovich Moskvin ve diğerleri canlı insanlar olarak karşınızda olacak. Pilyavskaya, Ivan Moskvin'in Minsk'te işgal öncesi tiyatro topluluğunu nasıl kurtardığını, MHA oyuncularının rehin olarak alınan Nikolay Erdman'ı nasıl tren vagonundan kaçırdığını, Knipper-Chekhova'nın isteğiyle Anton Pavloviç'in ölüm gömleğini nasıl yıkadığını ve babasının tutuklanmasından sonra Stanislavski'nin onu tiyatrodan işten çıkarılmaktan nasıl koruduğunu, hayatı boyunca sayısız rol oynadığı tiyatoda anlatacak. Bu kitap hüzünlü ama umutsuz değil. Çünkü bu insanlar yaratıcıydı ve bunun anlamı, yaşama amacını bilmeleriydi.