Her şey şöyle başlıyor... Nasıl desem... Arabalıkta duran o kadınla. Beyaz gecelik giymiş, sırtüstü yatıyor ve gökyüzüne bakıyor. Beyaz geceliğin yakasında mavi, unuttum neydi... Ah evet, unutma beni çiçekleri işlenmiş. Etrafında küçük bir kalabalık var. Hepsi günlük kıyafet değil... Yani üniformalılar. Hepsi o kadından çok genç, çok daha genç. Birbirlerine bakıyorlar. Gökyüzüne bakıyorlar. Kadına bakıyorlar. Fısıldaşıyorlar... Rose seksen yaşında, bunama hastası. Ama hayatı devam ediyor. Bazen şaşırtıcı derecede anlaşılır, bazen inanılmaz unutkan, huzurevi koridorlarında geziyor, personeli ve sakinleri düşünüyor, uzak duygusal çocukları ve torunlarının ziyaretlerini bekliyor. Ama bir gün, odasındaki komşusu pencereden düşüp ölü bulunuyor. Ve Rose gerçek bir soruşturmaya başlıyor... Bu hem hüzünlü, hem komik, hem de gerçek anlamda dokunaklı bir hikaye, bazılarının dünyayı ne kadar farklı gördüğüne dair, ama onların diğerlerine kapalı olanı görmelerine rağmen. ________________________________________________ «Büyüleyici ve samimi bir dedektiflik romanı.» — The Guardian «Bu roman nadir, güzel bir kuş gibi. Okuyuculara hem eğlenceli hem derin bir deneyim sunuyor. Rose'un düşüncelerini yüksek sesle tekrarlarken, ana entrikanın gerilimi sayfaları hızla çevirmeme neden olurken keyif aldım. Bu kitabı çok sevdim!» — Jacqueline Bablitz «Karanlık-espirili, büyüleyici orijinal, ince işler işleyen roman. Muhteşem bir başarı. Kelime oyunları hayal gücünü zorluyor ama gerçek insanlığı gölgelemiyor.» — Chris Hammer