Yukio Mişima (1925–1970) — XX. yüzyılın edebiyat yıldızı, dünyada en çok okunan Japon yazar, parlak yetenek sahibi, geniş yelpazede ve çeşitli türlerde eserleriyle (romanlar, oyunlar, öyküler, denemeler) ve şaşırtıcı biyografisiyle (vücut geliştirme tutkusu, aşırı sağ siyasal eğilimler, başarısız bir monarşik darbe girişimi sonrası harakiri) tanınmış biri. "Kyoko'nun Evi" dört gencin, kadının (ya da rahibenin) hüküm sürdüğü bir salonda (veya tapınak cemaatinde) geçen hikâyesidir. Bu dördü yazarın dört yönüdür: hassas ve masum bir sanatçı; spora takıntılı enerjik bir boksör; güzelliğine kapılmış değersizleşmiş bir aktör-narsist; ve kariyerist numarası yapan, nihilizmi benimseyen, gerçekliği hor gören ve kaçınılmaz dünyanın sonuna inanan işadamı. Onlarla birlikte Kyoko — onların aynası, modern cehennem yolculuğundaki rehberi, sığınağıdır. 1950'lerin ilk yarısıdır; Japonya savaş sonrası dönemi sona ermiş, refah kök salmaya başlamıştır, ancak beşisi de modern çağa güvenmez ve Kyoko'nun balkonundan sadece yıkıntıları görür. Yeni çağ — bir duvar, çıkmaz, "devasa boşluk, şekilsiz ve renksiz, yaz gökyüzünün aynadaki yansıması gibi", eleştirmenlerin dediği gibi; bu intonasyon on beş yıl sonra Hubert Selby Jr. tarafından yeniden dile getirilecektir. Dört misafir ve Kyoko kısa süreli başarılara ulaşır ama başarının ardından çöküş, hayal kırıklığı ve ölüm gelir. Bir gün Kyoko'nun evi kapanacaktır. Dünyanın sonu kaçınılmazdır. Hepimiz hâlâ onun eşiğindeyiz. Bu romanın İngilizce çevirisi hayranlarca sabırsızlıkla beklenmektedir, biz ise ilk defa Rusça yayımladık.