İlk Rus Nobel ödüllü şair ve romancı Ivan Bunin'in adı hiçbir zaman edebi bir okul ya da akımın simgesi olmadı. Ancak döneminin moda edebi yönelimlerinden uzak durup altın çağ geleneklerine bağlı kalarak, Bunin hayatında klasikleşti. A. Tvardovski'nin de belirttiği gibi, onun şiirine "dünyada 'güzel ve ebedi'nin birleşimini bulma sürekli arayışı... doğanın döngüsüne, sonsuz yüzyıl değişimine karışma" özelliği hakimdir. Doğanın tablolarına bakarak, hafıza ve tarihin derinliklerine, insan ruhunun sırlarına seslenen şair, Rus şiirine yeni tona ve imgeler kattı; eserlerinde garip "zamanın akışkanlığı" ve bazen hayatımızı gizemli bir ışıkla aydınlatan gelip geçici güzelliği yakaladı. Bu derlemenin temeli, farklı yaşam yıllarında yazılan şiirler olup yazar tarafından 1934–1935 yıllarında eserler topluluğuna dahil edilmiştir.