Bir zamanlar bir fare yaşardı. Hayır, fare değil, Meksikalı bir kanguru faresi. Hayır, aslında fareydi – Glikeria. Özellikle çamurlu yerde çıplak ayakla yürümeyi severdi, kırmızı topuçlu scooter'la kaymaya, işe yaramayan şeyler toplamaya (neredeyse geç kalan küçük saatler ama hiçbir yere acele etmeyen), ıhlamurları saymaya (sadece on altıya kadar, on yedi sayısında Glikeria'nın problemi vardı). Ayrıca Glikeria diğerlerinden farklıydı. Bunu zaten anladınız. Ev anahtarlarını elma ağacına asardı; böylece biri kaybolsa diğerini koparabilirdi. Arkadaşına soğuk okroşka (Rus soğuk çorbası) yedirirdi, ki sadece doğru düşünceler aklına gelsin. Peynir yemezdi (hangi normal fare peynir yemez!), ama Peynir Ruhu Veniamin ile sohbet ederdi. Ayrıca Glikeria salatalıklarla kavga ederdi. Ancak Glikeria sadece sıradışı bir fare değil, aynı zamanda çok eğlenceliydi. Onu özel kılan şey, etrafındaki her nesnenin kendi hikayesini görebilme ve yetişkinlerin ulaşamadığı, pratik ve dünyaya bağlı olmayan bir dünyayı keşfedebilme yeteneğiydi.