Maupassant, hayal kırıklığına uğramış bir idealist, zorunlu bir kinizm sahibi, hüzünlü bir alaycı, samimiyetsiz bir hayat adamı, sıkılmış bir işkolik ve kristal sanat dürüstlüğünün rehberi, edebiyata hikayelerin romanlardan daha popüler olmaya başladığı 19. yüzyıl sonlarında, kitle iletişim araçlarının hızlı yükseliş döneminde gelmiştir; o dönemde halkta henüz adlandırılmamış bir kısa dikkat süresi gelişmekteydi. Maupassant kendini Flaubert ve Turgenev'in öğrencisi olarak görüyordu; Lev Tolstoy ve Çehov ona hayrandı; İsaak Babel bilinçli olarak ve André Maurois bilinçsizce onu taklit etmiştir; Maupassant bugün de diğer Fransız yazarlardan daha fazla dillere çevrilmektedir. Maupassant'ın her hikayesi gerçeğin özü, yapısında insanın çirkinliğini ve güzelliğini, eşsizliğini ve evrenselliğini, zalim, hassas ve şaşkın bir varlık olduğunu, geçici sevinçten ağlayan ve tükenmeyen umutsuzluktan gülen yapısını görebildiğimiz berrak bir kristaldir.