Tarih sahnesine çıkan halk kitleleri, uzun zamandır çeşitli fikirlerin etkisi altındaydı. Ancak büyük devrimlerin çağına kadar kitleler; bir iktidarı devirebilecek ve başka birini kurabilecek bağımsız bir siyasi güç haline gelmedi. Alışılmış siyasi rekabet katılımcılarından farklı olarak; sayı, bileşim, düşünce biçimi, kendini organize etme ve açık bir lider olmadan hareket etme yeteneğiyle ayrılıyorlardı. Kitlelerle konuşmak için onların dilini kullanmak, kurallarına uymak gerekiyordu; ancak bu dili öğrenmek ve tarihsel değişimlerin yoğun temposunda kuralları kavrayabilenler azdı. Büyük Fransız Devrimi'nden bu yana, Fransa'nın toplumsal ve felsefi düşüncesinde halk kitlelerinin psikolojisine dair ilk, hatta sadece genel, taslaklar ortaya çıkması için neredeyse yüz yıl geçti. Bu konuda yazılmış bir eser, "Kitlelerin Psikolojisi", Gustave Le Bon'a aittir. Kitap 1895'te yayımlandı ve o zamandan beri milyonlarca kopya sattı; yazar ise bunu kendi araştırmalarının kısa bir özeti olarak adlandırmıştı. Kitabı okurken, yazarın mütevazı davrandığı kolayca anlaşılır - düşünsel ve içerik açısından eseri büyüleyicidir; yüz sayfadan fazla sayfada halk kitlesinin, kalabalığın kolektif bir özne olarak özelliklerini tam olarak anlatmıştır. Le Bon eseri, XIX. yüzyılın ikinci yarısında karşılaşılan tarihsel meydan okumalara cevap olarak yazmıştır. Ancak bu kitap, o dönemin kamusal hayatına ve fikir dünyasına gerçek bir rehber olmuştur — toplumsal çalkantıların başlangıcını anlatır, gözlerimizin önünde ise bunların sona ermesini ya da devamını gösterir... — Tatiana Vrublevskaya-Toker