Ünlü Alman düşünür Karl Löwith, başlıca eserlerinden birinde Batı'nın tarih bilincinin kökenlerini ve sonuçlarını, "tarih felsefesi" biçimini alan bu anlayışı inceliyor. Ters yönde giderek — Toynbee, Spengler ve Burckhardt'tan Yeni ve Eski Ahitlere — modern tarih kavramının ve ona karşılık gelen zaman deneyiminin oluşumundaki dolambaçlı yolu izliyor. Kitabın temel sorularından biri "sekülerlik" ve "sekülerleşme" kavramlarının anlamına ilişkindir: Löwith, seküler tarih felsefesinin (kendisine göre başka türlüsü yoktur) Hristiyan kökenlerini nasıl miras aldığı ve hangi açılardan onlara karşı çıktığını açıklamaya çalışır. Hristiyanlığın gerçekleştirdiği tanrıların sürgünü ve onun yol açtığı sekülerleşme, Löwith tarafından 20. yüzyılın ilk yarısının trajik deneyimi ışığında yorumlanır: Araştırması, Batı insanının radikal nihilist öğretileri kabul etmeye nasıl hazırlandığı sorusuna yöneliktir.