20. yüzyılın dehşetleri arasında, Birinci Dünya ve İç Savaşlardan sonra yetim kalan çocuklar ve gençlere Devrim sonrası Rusya'da verilen isim olan sokak çocukları fenomeniyle karşılaştırılabilecek az şey vardır. 1922 yılında sayıları altı ila yedi milyon arasında değişmekteydi. Kirli, paçavra giymiş halde yalnız veya gruplar halinde şehirlerde ve kırsal kesimde yiyecek arayarak dolaşıyor, tren vagonlarına tutunarak ülke içinde hareket ediyor, istasyon bodrumlarında veya çöp kutularının içinde soğuktan korunuyorlardı; açlık onları saldırganlık ve şiddet eylemlerine sürüklemişti. 1930'lu yıllarda bu konu, Sovyet toplumunun "cenneti"nde evsiz çocukların varlığına izin vermeyen devlet tarafından sansüre uğradı. Son yıllarda sokak çocukluğu tarihi araştırmaların konusu oldu. Ancak Luciano Mecacci, dönemin doğrudan tanıklıkları ve daha önce incelenmemiş birçok belge sayesinde, ana kahramanların hayatlarının tam bir yeniden inşasını sunmayı başardı; onların yaşam gerçekleri bugün bazen kurgu gibi görünmektedir. 2022 yılında kitap, Floransa Edebiyat Ödülü "Altın Florin" dokümanter edebiyat dalında en yüksek ödüle layık görüldü.